طرلان ... رضا ... ترلان

خداكند كه فقط این عشق از سرم برود

tarlan — Tue, 01 Dec 2009 16:02:18 GMT

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

نخواست او به من خسته ـ بی گمان ـ برسد

شكنجه بیشتر از این؟كه پیش چشم خودت

كسی كه سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می كنی؟اگر او را كه خواستی یك عمر

براحتی كسی از راه ناگهان برسد…

رها كنی برود از دلت جدا باشد

به آنكه دوست ترش داشته به آن برسد

رها كنی بروند و دوتا پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

گلایه ای نكنی بغض خویش را بخوری

كه هق!هق!... تو مبادا به گوششان برسد

خدا كند كه … نه!نفرین نمی كنم … نكند

به ـ او كه عاشق او بوده ام ـ زیان برسد

خداكند كه فقط این عشق از سرم برود

خدا كند كه فقط زود آن زمان برسد

جهان سه نقطه‎ي پوچي است، خالي از نامت

tarlan — Sun, 29 Nov 2009 15:05:18 GMT

كجاست جاي تو در جمله‎ي زمان كه هنوز…
كه پيش از اين؟ كه هم اكنون؟ كه بعد از آن؟ كه هنوز؟

و با چه قيد بگويم كه دوستت دارم؟
ـ كه تا ابد؟ كه هميشه؟ كه جاودان؟ كه هنوز؟

سؤال مي‎كنم از تو: هنوز منتظري؟
تو غنچه مي‎كني اين بار هم دهان كه هنوز…

چه قدر دلخورم از اين جهان بي‎موعود
از اين زمين كه پياپي … و آسمان كه هنوز…

جهان سه نقطه‎ي پوچي است، خالي از نامت
پر از «هميشه همينطور» از «همانكه هنوز»

همه پناه گرفتند در پي «هرگز»
و پشت «هيچ» نشستند از اين گمان كه «هنوز»

ولي تو «حتما»ي و اتفاق مي‎افتي!
ولي تو «بايد»ي اي حس ناگهان كه هنوز

در آستان جهان ايستاده چون خورشيد
همان كه مي‎دهد از ابرها نشان كه هنوز

شكسته ساعت و تقويم، پاره پاره شد
به جستجوي كسي آنسوي زمان كه هنوز…

( محمد سعيد ميرزايي )

قلاب

tarlan — Wed, 25 Nov 2009 11:27:18 GMT

یادمه آخرین باری که تو هوا غرق شدم روزی بود که تیزی یک قلاب بدجوری وسوسه ام کرد. برق خیره کننده ای داشت. یه قلاب که همینطوری انداخته بودند. هیچ کرم بخت برگشته ای هم روش جون نمیداد. مثه این بود که میدونستند یه ماهی پیدا میشه که فقط قلاب دوست داشته باشه.

یه قلاب خالی! اما من بیشتر به خاطر انعکاس نورش مجذوبش شدم. انگار همه نورای اون دور اطراف تو همین یه تیکه فلز جمع شده بود. دیگه آب دریا دلزده ام می کرد.

هر چه بیشتر دهنم رو باز و بسته می کردم بیشتر حالم بهم می خورد. شاید از اون ماهی هایی بودم که به آب دریا حساسیت دارند و یه روزی به خاطر همین طعم دریا می میرند.

اون روز داشتم به این فکر می کردم مگه چی تو آب هست. همون حباب های الکی هوا ! که اگه نبودند خبری از من هم نبود. یه چیزی بهم می گفت اینجا بدردم نمیخوره. برا همین هر چی از اون بیرون میریخت تو آب دیوونه ام می کرد. ذره های خاک، برگ های پوسیده ، حشرات مرده همه شون بهتر از تماشا کردن گله ماهی هایی بودند که دنبال جونورای کوچکترند و خودشون هم یه روز وعده غذای ماهی های بزرگتر می شند. همشون هزارتا تخم میزارن و بچه میدن بیرون آخر سر یکیشون میتونه درست و حسابی بمیره. دلم بیشتر به این لاک پشت ها میسوزه که هنوز هم که هنوزه یه ترسی تو وجودشون هست که از یادآوریش هم هراس دارند. یه روز یکیشون برام می گفت تو هیچوقت نمی فهمی حال بچه ای رو که اولین کار زندگیش همون نجات زندگیشه. واقعا اگه من هم اولین کارم نجات زندگیم بود الان چه حسی داشتم. شاید میدونستم اگر یه روز دهنم رو باز و بسته نکنم چه اتفاقی برام می افته.
تو این بی حوصلگی خفه شده بودم که یک قلاب ناجی من میشه. فقط می خواستم از نزدیک ببینمش. چشمام این همه نور رو یه جا ندیده بود. تنها جالبیش این بود که فرق داشت. با همه چی که تا به حال دیده بودم. واقعا زیبا بود. اما!!! یهو یکه خوردم. داشت دهنم رو می کند. همه اون تیزی که بهش خیره بودم تا آبشش هام فرو رفته بود. و همین طور من رو بالا کشید. چشام کور شده بود. هر چی نفس می کشیدم درونم می سوخت. لعنتی من به هوا هم حساسیت دارم. تنها کاری که میتونستم انجام بدم رها کردن خودم از این درد بود. قلاب از خونم لذت می برد. حالا می فهمم خود این فلز وسوسه یک ماهی دیوونه شده رو داشت. این دنیای وارونه می خواست من رو پس بزنه اما من بهش گیر کرده بود. نمی خواستم دوباره برگردم به اون آب خفه کننده، با این حال این جا هم جای من نبود. تا اینکه قلاب من رو رها کرد.

یادآوریش هم عذاب آوره می خواستم نگهش دارم. می خواستم همه اون نور رو به جای آب نفس بکشم. اما همه اونها از من کنده شدند. حالا همه ماهی ها از دیدنم تعجب می کنم. بهشون حق می دم. آبشش های پاره و چشمان سوخته من از نور براشون ترسناکه. حتی اون ماهی های بزرگ هم هوس خوردنم رو ندارند. چون اصلا اطمینانی به ماهی بودنم نیست. دریا من رو نمی خواست. هوا هم پسم زد. حالا حتی ارزش خورده شدن رو هم ندارم. آخرین بار که اون لاک پشت رو دیدم. بهش گفتم حق با تو بود. کندن دردناکه. حالا چه جون کندن برای زندگی باشه. چه دل کندن از زندگی.

هر چند بار باز هم قلاب ها رو می بینم که یه کرم آویزونشون هست. کرمه داره سر این فلز تیز جون میده و ماهی ها با وسوسه خوردنش اسیر میشند. اونها به همون دنیای پر از هوا کشیده میشند و دیگه برنمیگردند. اما من رو یه قلاب خالی رها کرد. مثه این بود که یک کرم شده بودم تا ماهی های بیرون از دریا رو وسوسه کنم. ولی مگه اونجا هم ماهی هست. نمی دونم. من دیگه احساس ندارم. حباب های هوا غرق شده تو دریا رو اسشتمام می کنم. آبشش هام در هر مکش زجر میکشند. من چیزی رو چشیدم که نباید ... !!!

. حالا دیگه هیچ قلابی بهم گیر نمیکنه !

- پ ن : یک خوشبختی هست ... شبها قدم زدن زیر ِ آسمانِ مرطوبِ بعدِ باران، آن خیابانِ همیشه چموش و مجنونِ ، و بعدتر هم، "تو"، در انتظار ِ "من"، و آن شوخی ِ تکراری، آن بی رحمانه گردش ِخاطره ها که دست نمی کشد از تو...!

و من که از تمام ِ آن شب فقط، راه رفتن ِ از دور ِ من با آن قامت که همیشه صاف راه می رود یادت مانده باشد، و از همه ی صورتِم ، لبخندی که کنار نمی رفت از اداهایِ من ِ بعدِ سرما و صندلی سرد ماشین ...حواست هست ؟ وقتی خداحافظی می کنی من هنوز ایستاده ام و دور شدن تو را تماشا می کنم ... حواست هست ؟

بر گرفته از وبلاگ خلوت تنهایی های یک زن

عشق می جوشید در رگ های ما

tarlan — Mon, 16 Nov 2009 16:29:18 GMT

در سکوت دلنشین نیمه شب
میگذشتیم از میان کوچه ها
رازگویان، هر دو غمگین، هر دو شاد
هر دو بودیم از همه عالم جدا.
تکیه بر بازوی من می داد گرم
شعله ور از سوز خواهش ها تنش
لرزشی بر جانم می ریخت نرم
ناز آن بازو به بازو رفتنش!
در نگاهش با همه پرهیز و شرم
برق می زد آرزویی دلنشین
در دل من، با همه افسردگی
موج می زد اشتیاقی آتشین.
زیر نور ماه دور از چشم غیر
چشم ها بر یکدیگر می دوختیم
هر نفس صد راز می گفتیم و باز
در تب نا گفته ها می سوختیم.
نسترن ها از سر دیوار ها
سر کشیدند از صدای پا ما
ماه می پائیدمان از روی بام
عشق می جوشید در رگ های ما
سایه هامان مهربان تر بی دریغ
یکدیگر را در بر داشتند
تا میان کوچه ای با صد ملال
دست از آغوش هم برداشتند!
باز هنگام جدائی در رسید.
سینه ها لرزان شد و دل ها شکست
خنده ها در لرزش لب ها گریخت
اشک ها بر روی رویا ها نشست!
چشم جان من به ناکامی گریست
برق اشکی در نگاه او دوید
نسترن ها سر به زیر انداختند!
ماه را ابری به کام خود کشید.
تشنه تنها خسته جان آشفته حال
در دل شب می سپردم راه خویش
تا بگریم در غمش دیوانه وار
خلوتی می خواستم دلخواه خویش

( فریدون مشیری )

دوستان عزیز ... به نظرم این شعر بعد
از شعر کوچه ی استاد مشیری ، یکی از بهترین
سروده های ایشون هستش ... ارزش چند بار خوندن رو داره ... نداره ؟

یا یاریم کن که برای تو باشم ، یا برای...( موزیکال )

tarlan — Mon, 09 Nov 2009 15:44:18 GMT

قرار بود نامه ام رنگ (( درد )) نگیرد که گرفت…

قرار بود نامه ام رنگ (( گلایه )) نگیرد که گرفت…

کسی نیست بگوید به جای نوشتن نامه :

عاشق باش…

عزیز دلم:

عزیز دلم:

منتظر آن دمم که نگاهم کنی

منتظر آن دمم که نگاهم کنی

و

ثانیه ها به احترام نگاهت بایستند لااقل

و سال دل تحویل شود و مردمان بخندند و کودکان معصوم فقر

لباس عافیت بپوشند و ( ناجوانمرد از شرم بمیرد )…

عزیز دلم:

کودکان معصوم فقر …

بگذار بنویسم به یک بار نوشتنش که می ارزد.

من هیچ وقت به وعده هایم وفادار نبوده ام می دانم.

یا یاریم کن که برای تو باشم …

یا برای همیشه نامم را از دفتر مدعیان عشقت خط بزن.

(( همین ))

(( ببخش ))

دوباره تند رفتم…

دوباره تند رفتم…

تند رفتم…

عزیز دلم :

از نو می نویسم…

سلام

( ؟ ؟ ؟ )

آحاد شعر من ،همه افراد مردمند

tarlan — Wed, 04 Nov 2009 13:32:18 GMT

موضوع شعر شاعر پیشین
از زندگی نبود.
در آسمان خشک خیالش ، او
جز با شراب و یار نمی کرد گفت و گو
او در خیال بود شب و روز
در دام گیس مضحک معشوقه پای بند ،
حال آن که دیگران
دستی به جام باده و دستی به زلف یار
مستانه در زمین خدا نعره می زدند !
موضوع شعر
امروز
موضوع دیگری است ...
امروز شعر ، حربه ی خلق است
زیرا که شاعران
خود شاخه یی ز جنگل خلقند
نه یاسمین و سنبل گلخانه ی فلان
بیگانه نیست شاعر امروز
با دردهای مشترک خلق :
او با لبان مردم
لبخند می زند .
درد و امید مردم را
با استخوان خویش
پیوند می زند .
امروز
شاعر
باید لباس خوب بپوشد
کفش تمیز واکس زده باید به پا کند ،
آنگاه در شلوغترین نقطه های شهر
موضوع وزن و قافیه اش را ، یکی یکی
با دقتی که خاص خود اوست ،
از بین عابران خیابان جدا کند ...
وزن و لغات و قافیه ها را
همیشه من
در کوچه جسته ام.
آحاد شعر من ،همه افراد مردمند.
از (( زندگی )) { که بیشتر ن (( مضمون قطعه )) است }
تا (( لفظ )) و (( وزن )) و (( قافیه )) شعر ، جمله را
من در میان مردم می جویم ...
این طریق
بهتر به شعر ، زندگی و روح می دهد...

احمد شاملو ( شعری که زندگی است )

مرا فرشتگانت در بر گرفته اند امروز

tarlan — Wed, 28 Oct 2009 11:00:18 GMT

سه فرشته در برمن بود آن شب
آن شب که نه !!
نزدیک سپیده
بعد از سحر
یکی فرشته ی همزاد
یکی فرشته ی عمرم
و یکی فرشته ی تکرار
ولی با جنسیتی دیگر
خدایا ؛
تو را شاکرم
مرا فرشتگانت
در بر گرفته اند امروز

( رضا طاهری )

من می رم که دل نگیره ، از ما و خستگی هامون

tarlan — Tue, 06 Oct 2009 11:01:18 GMT

زیر سایه ی درختی ، میگم از جوونی هامون

من نشسته ام همونجا ، تو بیا به وعده گامون

تو بیا که هست هنوزم جای پامون ، بیاد تشنگی هامون

تو بیا که می رسیم بازهر دو تا ، مثل همون قاصدکامون

من می رم که دل نگیره ، از ما و خستگی هامون

دو تا دل که کنده بودیم رو تن ، اون دوتا اقاقیامون

حالا که نیستی همیشه ، میمونه یاد تو و نقش دلامون

حالا سایه ی اقاقی می گیره دلش از این ، بدقولی هامون

حالا من موندم و یادت ، که دیگه نیستی برامون

حالا من موندم و این دل ، که دلت نیست به هوامون

( رضا طاهری )

نه پای رفتنم ، اکنون نه بال پرواز است

tarlan — Sat, 03 Oct 2009 17:45:18 GMT

نه پای رفتنم ، اکنون نه بال پرواز است

از این چه سود که بر من در قفس باز است؟

شيشه ي دل همه سنگ شده

tarlan — Tue, 29 Sep 2009 21:51:18 GMT

تويه خلوت پر از غم همه غم ، كه صدايي به صدا نمي رسه

اگه مي توني منو دعا بكن ، من كه دستم به خدا نمي رسه

آسمونا ارزوني پرنده ها ، جاي آسمونا يه قفس بده

همه ي دار و ندارمو بگير ، هر چي بودمو دوباره پس بده

بازم هيچ راهي به مقصد نرسيد ، من هزارو يك شبه معطلم

تا ته جاده ي دنيا رفتمو ، بازم انگار سرجاي اولم

چرا دنيا با تمام وسعتش ، مرهمي براي زخم من نداشت

پاي هر چي كه دويدم آخرش ، حسرت داشتنشو تو دلم گذاشت

سر رو شونه هاي سنگ روزگار ، قد اين فاصله هق هق مي كنم

دارم از ثانيه ها سير مي شم ، دارم از دوري تو دق مي كنم

پشت خنده هاي مصنوعي ما ، دل به اين بغض گلو شكن بده

روزگار سردمو ورق بزن ، دست مهربونتو به من بده

گم شدم توي شبي كه خودمم ، شبي كه حتي يه فانوس نداره

منو با خودت ببر به روشني ، آخه هيشكي مثل تو منو دوس نداره

لك زده دلم واسه يه همزبون ، شيشه ي دل همه سنگ شده

ميدوني دليل گريه هام چيه ؟ ، آي خدا دلم واست تنگ شده

( ؟ ؟ ؟ )