طرلان ... رضا ... ترلان

موضوع شعر شاعر پیشین
از زندگی نبود.
در آسمان خشک خیالش ، او
جز با شراب و یار نمی کرد گفت و گو
او در خیال بود شب و روز
در دام گیس مضحک معشوقه پای بند ،
حال آن که دیگران
دستی به جام باده و دستی به زلف یار
مستانه در زمین خدا نعره می زدند !
موضوع شعر
امروز
موضوع دیگری است ...
امروز شعر ، حربه ی خلق است
زیرا که شاعران
خود شاخه یی ز جنگل خلقند
نه یاسمین و سنبل گلخانه ی فلان
بیگانه نیست شاعر امروز
با دردهای مشترک خلق :
او با لبان مردم
لبخند می زند .
درد و امید مردم را
با استخوان خویش
پیوند می زند .
امروز
شاعر
باید لباس خوب بپوشد
کفش تمیز واکس زده باید به پا کند ،
آنگاه در شلوغترین نقطه های شهر
موضوع وزن و قافیه اش را ، یکی یکی
با دقتی که خاص خود اوست ،
از بین عابران خیابان جدا کند ...
وزن و لغات و قافیه ها را
همیشه من
در کوچه جسته ام.
آحاد شعر من ،همه افراد مردمند.
از (( زندگی )) { که بیشتر ن (( مضمون قطعه )) است }
تا (( لفظ )) و (( وزن )) و (( قافیه )) شعر ، جمله را
من در میان مردم می جویم ...
این طریق
بهتر به شعر ، زندگی و روح می دهد...


احمد شاملو ( شعری که زندگی است )

سه فرشته در برمن بود آن شب
آن شب که نه !!
نزدیک سپیده
بعد از سحر
یکی فرشته ی همزاد
یکی فرشته ی عمرم
و یکی فرشته ی تکرار
ولی با جنسیتی دیگر
خدایا ؛
تو را شاکرم
مرا فرشتگانت
در بر گرفته اند امروز

( رضا طاهری )

 

زیر سایه ی درختی ، میگم از جوونی هامون

من نشسته ام همونجا ، تو بیا به وعده گامون

تو بیا که هست هنوزم جای پامون ، بیاد  تشنگی هامون

تو بیا که می رسیم بازهر دو تا ،  مثل همون قاصدکامون

من می رم که دل نگیره  ، از ما و خستگی هامون

دو تا دل که کنده بودیم رو تن ، اون دوتا اقاقیامون

حالا که نیستی همیشه ، میمونه یاد تو و نقش دلامون

حالا سایه ی اقاقی می گیره دلش از این ، بدقولی هامون

حالا من موندم و یادت ، که دیگه نیستی برامون

حالا من موندم و این دل ، که دلت نیست به هوامون

 ( رضا طاهری )

  

 

نه  پای  رفتنم  ،  اکنون  نه  بال  پرواز  است

از این چه سود که بر من در قفس باز است؟

پنجره ها رو وا کنید که عشقم از سفر میآد

برای غربت شبم مژده ای از سحر میآد

صدای پاشو می شونم توی کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

 بگید بیاید از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنید گل بریزید سبد سبد

میآد که پیشم بمونه گفته نمی ره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگید که این شکسته دل یه عمره که دل واپسه

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگید بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

                                                              خواننده عارف-شاعر میترا خلعتبری

همیشه این ترانه حس خوبی به من میده خواستم با شما قسمت کنم.

 

 

 

نمیدانم چرا امشب همه ی واژه هایم خیس اند و مثل آسمان ابری شب های پاییز

مثل سکوت شب و صدای بارش باران تا به سحرگاه

مثل سجاده ی مادربزرگ که با کور سوی چراغی گسترده می شود و همه ی خانه و دل را روشن می کند.

امشب آسمان دلم هم نوای آسمان پاییز است و احساس گوشه ی چشمانم را نوازش می دهد

دلتنگی هایم  را روی گونه هایم مردانه عبور می دهم.

 

 

 

غریبه ام - به خدا - هیچ کس کنارم نیست
به ظاهر همه دلخوش - کسی که یارم نیست!
دروغ رنگ حقیقت گرفته - پاییز است!!
و من امید رسیدن به نوبهارم نیست
هزار مسئله گنگ در درون من است
جهان که یک سر سوزن در اختیارم نیست
چقدر وسوسه ی عاشقانه ها زیباست!
برای من که نتی روی سیم تارم نیست
همین که فکر کنم زنده ام - خودش کافیست
برای دیدن فردا که اعتبارم نیست
به برگ اول عمرم نگاه کردم و بعد...
به این نتیجه رسیدم که هیچ بارم نیست
و باز یاد تو افتادم - آه حضرت عشق!
تو نیستی - کس دیگر به انتظارم نیست...

( ؟ ؟ ؟ )

 

 

 اگه این دنیا همینه 

 اگه پامون رو زمینه

 دستامون از هم جدا نیست 

 اگه غم باز تو کمینه  

  (  رضا طاهری )

 

 

 

 

 

اینجا کسی برای کسی کس نمی شود
حتی  عقاب  در خور  کرکس  نمی شود

جایی که سهم مرد بجز تازیانه نیست
حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما  می رویم  مقصدمان  نا مشخص  است
هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگیست گر به کسی تکیه کرده ایم
اینجا  که  گرگ  با  سگ  گله  برادر  است

ما می رویم ماندن با  درد   فاجعه  است
در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است

به امید  بهبودی دل سوته دلان نیک اندیش
 سکوت  پر  بهتر  از  فریاد  تو   خالیست

( ؟ ؟ ؟ )